10 000 punktów Vitay w miesiąc: mój eksperyment

Czy da się zebrać 10 000 punktów w Orlen Vitay w ciągu miesiąca, nie tankując ani litra ponad potrzebę? To pytanie wziąłem na warsztat jak grę z regułami: cel, budżet, zasady zaliczania i ścisły pomiar. Ten tekst opisuje założenia. Wynik pokażę dopiero po 30 dniach, bo ocena eksperymentu przed jego końcem byłaby zwykłym zgadywaniem.

Zasady eksperymentu

Przed startem spisuję reguły, bo bez nich łatwo „naciągnąć” wynik. Oto moje:

1. Cel: 10 000 punktów w 30 dni, liczone według licznika w aplikacji.

2. Paliwo: tankuję tyle, ile wynika z moich normalnych tras. Żadnych dodatkowych litrów, żadnego tankowania do pełna tylko po to, żeby zaliczyć punkty.

3. Zakupy: kupuję wyłącznie rzeczy, które i tak bym kupił. Jeśli coś trafia do koszyka dla punktów, nie liczy się do wyniku, tylko do straty.

4. Misje i kupony: zaliczam tylko te, które mam szansę wykorzystać zgodnie z przeznaczeniem.

5. Koszt: do arkusza trafia każda złotówka wydana na stacji, razem z oznaczeniem, czy zakup był „planowany”.

Najważniejsza zasada: sukcesem nie jest 10 000 punktów, tylko 10 000 punktów bez dopłacania. Jeśli osiągnę cel, ale wydam przy tym kilkadziesiąt złotych więcej niż zwykle, eksperyment uznam za nieudany.

Paliwo i zakupy: główne źródło punktów

W programach stacyjnych podstawą jest zazwyczaj tankowanie: im więcej wydasz lub zatankujesz, tym więcej punktów. Dokładne przeliczniki zależą od regulaminu i od aktualnych akcji, więc nie podaję ich z pamięci. Sprawdzam je w aplikacji przed startem i zapisuję w arkuszu wraz z datą, żeby w razie zmiany reguł wiedzieć, od kiedy liczy się nowy kurs.

Ceny paliw rosną, więc w moim budżecie paliwo to największa pozycja. Według e-petrol 2 września średnia cena Pb95 wynosiła 7,63 zł/l. Przy takich cenach nawet niewielki procent zwrotu w punktach to realne pieniądze, ale tylko wtedy, gdy nie kupuję paliwa drożej po to, żeby je zdobyć. Dlatego trzymam się własnej, najtańszej stacji na trasie i traktuję punkty jako dodatek, a nie kryterium wyboru.

Zakupy na stacji (kawa, woda, przekąska) dają punkty, ale marże na takich produktach są wyższe niż na paliwie. Policzę osobno, czy punkty za nie pokrywają różnicę w cenie względem sklepu. Intuicja podpowiada, że zwykle nie, ale to właśnie mierzę.

Misje i kupony

Aplikacje stacji lubią gamifikację: misje, wyzwania, kupony na produkty, bonusy za serię wizyt. Do mnie przemawia to bardziej niż większości ludzi, ale właśnie dlatego patrzę na to chłodno. Każda misja przechodzi u mnie trzy pytania:

• czy wykonam ją, nie zmieniając planów dnia,

• czy nagroda jest realna (punkty lub kupon, który wykorzystam),

• czy wymagany zakup nie jest droższy niż nagroda.

Jeśli odpowiedź na którekolwiek brzmi „nie”, pomijam misję. Kupony traktuję podobnie: kupon na kawę ma wartość wyłącznie wtedy, gdy kawę i tak bym kupił. Szersze tło programu opisałem w poradniku Orlen Vitay, a o tym, na co sensownie wymieniać punkty, pisałem w tekście o wymianie punktów na wakacje.

Jak zmierzę wynik po 30 dniach

Żeby wynik nie zależał od mojego nastroju, od pierwszego dnia prowadzę arkusz z kolumnami: data, źródło punktów (paliwo, zakupy, misja, kupon), liczba punktów, wydana kwota i znacznik „planowane / dodatkowe”. Na końcu zrobię trzy zestawienia:

1. suma punktów ogółem i według źródeł,

2. wydatek dodatkowy, czyli koszt zakupów, których bym nie zrobił,

3. wartość punktów w złotówkach, liczona na podstawie nagrody, na którą faktycznie bym je wymienił.

Trzecia pozycja jest kluczowa. Punkty mają wartość tylko wtedy, gdy da się je sensownie wykorzystać. Wartość jednego punktu liczę jako cenę nagrody podzieloną przez liczbę punktów, a do porównania biorę najtańszy realny odpowiednik w sklepie.

Co z góry uznaję za pułapkę

Są rzeczy, których unikam i nie zamierzam włączać do wyniku, nawet jeśli wyglądałyby na szybką drogę do celu:

• tankowanie „na zapas”: bak pełny na dwa tygodnie bez potrzeby to zamrożone pieniądze i wyższy koszt dziś, gdy cena rośnie,

• zakupy dla progu: dokupienie produktu, żeby przekroczyć próg promocji,

• jeżdżenie do konkretnej stacji: dodatkowe kilometry kosztują więcej niż zysk,

• zbieranie punktów, które wygasną: zanim zacznę, sprawdzam terminy ważności.

Jeśli chcesz zrobić własną wersję tego eksperymentu, zacznij od arkusza i od jednej zasady: zero dopłacania. To ona odróżnia grę od wydawania pieniędzy. A czy dziesięć tysięcy punktów jest w ogóle realne, przekonamy się po trzydziestu dniach, kiedy opublikuję liczby z arkusza razem z listą tego, co się nie opłaciło. Więcej o samej sieci znajdziesz na stronie Orlen.

Dlaczego liczę w złotówkach, a nie w punktach

Liczba punktów brzmi imponująco, ale sama w sobie nic nie znaczy. Dziesięć tysięcy punktów może być warte dużo albo niewiele, zależnie od katalogu nagród i przelicznika. Dlatego przed startem zapisuję w arkuszu trzy nagrody, na które realnie bym punkty wymienił, i wyliczam ich koszt w sklepie. To jest moja stawka odniesienia. Bez niej łatwo ulec iluzji, że każdy zebrany punkt to zysk.